Feeds:
પોસ્ટો
ટિપ્પણીઓ

Posts Tagged ‘જીન્દગીનુ સત્ય’

જીવનભરનાં તોફાન ખાળી રહ્યો છું,

ફકત એનાં મોઘમ ઇશારે ઇશારે.

ગમે ત્યાં હું ડૂબું, ગમે ત્યાં હું નીકળું

છે મારી પ્રતિક્ષા કિનારે કિનારે.

અહીં દુ:ખની દુનિયામાં એક રંગ જોયો,

ભલે સપનું જગ હો પ્રકારે પ્રકારે.

સુજનની કબર કે ગુનેગારની હો,

છે સરખી ઉદાસી મઝારે મઝારે ….

મરણ કે જીવન હો એ બન્ને સ્થિતિમાં,

‘મરીઝ’ એક લાચારી કાયમ રહી છે:

જનાજો જશે તો જશે કાંધે કાંધે,

જીવન પણ ગયું છે સહારે સહારે.

  • ‘મરીઝ’

 

Advertisements

Read Full Post »

82 વર્ષની ઉંમરે શ્રી મોરારજી દેસાઇ ભારતના વડાપ્રધાન બન્યા.

બીજું તો ઠીક, સામાન્ય માણસને અહોભાવ જાગે ક્ગ્ગે. 82 વર્ષે વડાપ્રધાન! 82 વર્ષનો માનવી આટલો મોટો બોજો ઉપાડવા માટે શારીરિક અને માનસિક દ્રષ્ટિએ કેટલો બધો સુસજ્જ હોવો જોઇએ? મોરારજી દેસાઇ ટટાર ચાલે અને ટટાર બેસે છે. એમની અદામાં કે અવાજમાં આઠ દાયકાની ઉંમરનો ભાર દેખાતો નથી.

માણસો મોટી ઉંમરે પણ સક્રિય જીવનમાં તરબોળ રહી શકે, માંદા થઇને પથારીમાં ના પડે અને નિરોગી જીવન જીવે તેનું કાંઇ રહસ્ય છે ખરું? એનું રહસ્ય એટલું જ છે કે ઉંમરની સાથે જીવનશક્તિનાં પૂર ઓસરવા ના દેવાં હોય તો કોઇ પણ સંજોગોમાં મનથી ટટાર રહો.

આપણે ત્યાં માણસો મનથી હારી જાય છે, વહેલાં હારી જાય છે અને મનથી વહેલાં નિવૃત થઇ જાય છે. ઉંમરનો કાંટો 55-58 આસપાસ પહોંચે, ત્યાં માણસો થાકીને બેસી જવાની તૈયારી કરે છે.

જે દેશમાં લાખો જુવાનો કામ શોધતા હોય ત્યાં માણસોએ અમુક ઉંમરે નોકરી છોડવી પડે, તેવું તો ગોઠવવું જ પડે. નોકરી, બેશક, છોડી દો, પણ જીવવાનું બંધ ના કરો. તમારી ઉંમર ગમે તેટલી હોય, તમે તમારી જાતને ખોડા ઢોર જેવી ના ગણો. માણસ છો, તો છેલ્લી ઘડી સુધી લડો – લડતાં લડતાં જ મરો, મરતાં મરતાં પણ લડો. એટલું નક્કી કરી નાખો કે, મરીશ તો લડતાં લડતાં જ મરીશ: યમરાજ મળવા આવશે તો તેને ઓફિસ કે દીવાનખાનામાં જ મળીશ – શયનખંડમાં નહીં જ મળું.

જેમણે જિંદગીમાં કાંઇક કર્યુ છે, તેવા માણસોનાં જીવન તપાસશો તો તમને દેખાશે કે, આ લોકો કામ કરતા રહ્યા છે. કપરો સંગ્રામ ખેલતા રહ્યા છે, વારે વારે પોતાની ઉંમરનાં ટીપણાં ઉખાળતા બેસી રહ્યા નથી.

પશ્ચિમ જર્મનીના એક વારના ચાંસેલર એડોનેરનું જીવન જ 60 વર્ષ પછી શરૂ થયું હતું. ચર્ચિલનું સાચું રાજકીય જીવન પણ 60 વર્ષ પછી શરુ થયું. ચર્ચિલના એક ચરિત્રકારે નોંધ્યું છે કે, ચર્ચિલનું મૃત્યુ 60 વર્ષે થયું હોત તો બ્રિટનના ઇતિહાસમાં તેનું નામ કોઇ નાના પ્રકરણની ફૂટનોટમાં જ દટાઇ ગયું હોત. ચંગેઝખાનની જિંદગી ખરેખર 56મા વર્ષે શરૂ થઇ હતી. બ્રિટનના જાજરમાન વડાપ્રધાનો ડિઝરાયલી અને ગ્લેડસ્ટન જિંદગીની સંધ્યાટાણે સૂરજની જેમ ઊગ્યા હતા. રવીન્દ્રનાથ ટાગોર 55 વર્ષની ઉંમરે અંગ્રેજીમાં કવિતા કરવા બેઠા અને નોબેલ પારિતોષિક મેળવવા સદભાગી બન્યા. અંગ્રેજીમાં લાખો લોકો આજે પણ જે કથા રસપૂર્વક વાંચે છે, તેનાં હાસ્ય અને કરુણતા માણે છે, તે ‘ડોન ક્વીઝોટ’ નો લેખ સર્વાન્ટીસ દારુણ ગરીબીમાં 58 વર્ષની ઉંમરે એ વાર્તા લખવા બેઠો હતો. અમેરિકાના પ્રમુખ અબ્રાહમ લિંકન 55 વર્ષના થયા ત્યાં સુધી તેમને જિંદગીમાં કરુણ પરાજયો જ મળ્યા હતા.

જિંદગીમાં કોઇને વહેલી સફળતા કે ખ્યાતિ મળે, કોઇને ખૂબ મોડી મળે, અને ઘણાંને તો કદાચ મળે પણ નહીં. પરિણામો આપણા હાથમાં નથી, કર્મ આપણા હાથમાં છે. માણસે પોતાને સંતોષ થાય અને જીવન સાર્થક લાગે તેવું કાર્યક્ષેત્ર નક્કી કરી નાંખવું જોઇએ અને પછી તેમાં ગુંથાઇ જવું જોઇએ.

આપણે શાંત અને સુરક્ષિત જિંદગીના ખ્યાલમાં વધુ પડતા ઠંડા અને કાયર બની ગયા છીએ.

તમારી ઉંમર ગમે તે હો – હવે તમે જીવવાનું શરૂ કરો. હજું મોડું થયું નથી. કોઇ ઉંમરે, ક્યારેય મોડું થતું નથી. કોઇક મનપસંદ કામ લઇને તેનો યજ્ઞ આરંભી દો. જિંદગી એક લાંબા પંથ જેવી છે. મોત ક્યારે અને કઇ ઝાડીમાંથી આપણી ઉપર ત્રાટકવાનું છે તે આપણને ખબર નથી. આપણે તેની બીકથી રસ્તામાં વારેવારે ઊભા રહેવાની કે બેસી જવાની જરુર નથી. ચાલતા જ રહો, કામમાં એટલા બધા ડૂબી જાવ કે ખુદ યમરાજા તમને ‘ડિસ્ટર્બ’ કરતાં ખચકાટ અનુભવે.

  • ભૂપત વડોદરિયા

[ગુજરાત સમાચાર દૈનિક: 1977]

 

Read Full Post »

( પલંગ પરથી જમીન પર પગ મુકતા પહેલા વાંચવાની ટેવ હવે પડી ગઇ છે. ગુજરાતી છાપુ તો અહીંયા નથી મળતું, તેથી રાત્રે જે વાંચ્યુ એ જ પુસ્તક સાથે રાખીને સુઇ જવાનું અને સવારે ઊઠીને પહેલા એમાંથી કઇક વાંચીને જ દિનચર્યાની શરુઆત થાય. આજે એવું કઇક વાંચવા મળ્યું જે મારા અત્યારના સમયને 110% મેચ થાય છે… વાંચીને હસવું આવ્યું અને અહેસાસ પણ થયો કે “લાઇફ ઇઝ લાઇક ધેટ” )

હવે જે વાંચ્યુ તેની વાત …

જૂના જમાનાની વાત છે. ગ્રીસ દેશના સ્પાર્ટા નામે રાજયમાં એક જુવાન રહેતો. પિડાર્ટસ એનું નામ. ભણીગણીને તે વિદ્રાન બન્યો હતો. હવે એ નોકરીની શોધમાં હતો. તેવામાં ખબર મળી કે રાજયમાં ત્રણસો જગ્યાઓ ખાલી છે. એણે તરત  અરજી કરી.

પરંતુ પરિણામ જાહેર થતાં જણાયું કે પિડાર્ટસને નોકરી માટે પસંદ કરવામાં નહોતો આવ્યો. મિત્રોને લાગ્યું કે વિદ્વાન પિડાર્ટસ બાપડો બહુ દુ:ખી થયો હશે, તેથી બધા તેને આશ્વાસન આપવા ગયા.

એમની વાત સાંભળીને પિડાર્ટસ હસતાં બોલ્યો: “એમાં દુ:ખી થવા જેવું શું છે ? મને તો ઊલટાનો એ જાણીને આનંદ થયો કે, આપણા રાજયમાં મારા કરતાં પણ વધુ લાયક ત્રણસો માણસો છે.”

  • મુકુલ કલાર્થી

Read Full Post »

છેલ્લા કેટલાય દિવસથી સંબંધ નામના તુફાનથી લડી રહી છુ. કેવી રીતે, કઇ રીતે એ કહેવુ અને જાણવુ અહીયા ગૌણ છે. પણ આમાથી જે કાઇ શીખવા મળ્યુ અને જે ખરેખર શીખવા જેવુ છે તે જરુર કહીશ. માણસ જન્મે છે ત્યારથી સંબંધ નામની “અજબ ગજબ સૃષ્ટિ” રચાય જાય છે. માતાના ગર્ભથી લઇને મોર્ડન જમાનામાં ઇન્ટરનેટ સુધીના સંબંધો સાથે આપણે જીવી રહ્યા છે. આ સંબંધ સુખદાયી છે કે દુ:ખદાયી? વિષાદગ્રસ્ત છે કે ઉલ્લાસપૂર્ણ? અને છેલ્લે “ક્ષણજીવી છે કે ચિરંજીવી??” આ પ્રશ્ન હંમેશા દરેકને સતાવતો હોય છે. બહારથી સુખદાયી દેખાતા સંબંધ દુ:ખદાયી પણ હોઇ શકે. ઉલ્લાસપૂર્ણ relationshipદેખાતા સંબંધ વિષાદગ્રસ્ત હોય શકે….!! હોય છે.

માણસ જેટલી ઝડપથી, આતુરતાથી સંબંધ બાંધવા તૈયાર હોય છે એટલી જ આતુરતાથી સંબંધને નીભાવવા માટે કે વિકાસવવા માટે જાગ્રુત્ત હોતી નથી. આજે આ વાત વધારે સમજાય રહી છે. પ્રેમ, સમર્પણ , ત્યાગ અને મુખ્યત્વે સમજણ ન હોય ત્યાં સંબંધ ટકતો નથી. અને ટકે તો જીવાતો નથી. જ્યા આ બધાનુ મહત્વ સમજી શકાતુ હોય, જ્યા આ બધી જ બાબતોની સાવધાની રાખવામા આવતી હોય ત્યાં જ સાચા સંબંધ જોવા મળે છે. આવા સંબંધને હુ “જીવાતા સંબંધ” કહુ છુ.

આજના આ પ્રોફેશન જમાનામાં આવા “જીવાતા સંબંધ” બહુ ઓછા જોવા મળે છે. બહુ ઓછાના નસીબમાં આવા સાચા સંબંધ હોય છે. અમુક પાસે હોય છે ત્યારે તેની દ્ર્ષ્ટિ તેને સાથ નથી અપતી હોતી. જ્યા સ્નેહ હોય, સમર્પણ હોય, સમજણ હોય ત્યા જ “જીવાતા સંબંધ”ને સ્થામ મળતુ હોય છે. આજકાલ સંબંધો “વન-વે” થઇ ગયા છે. સ્વાર્થ અને અપેક્ષાઓનુ પ્રમાણ વધ્યુ છે, સંબંધમાં આ બે બાબતો હોય જ છે, હોવી જોઇએ પણ જ્યારે તે જરુર કરતા વધારે વધી જાય ત્યારે સંબંધોના આ સમુદ્રમા ઓટ આવે છે.

premarital counselor-relationshipઆવુ કેમ થતું હોય છે ?? તે પ્રશ્ન મને હંમેશા મુંઝવ્યા કરે છે. જેના માટે ક્યારેય વિચાર્યુ પણ ન હોય તે માણસ અમુક પ્રકારના ખેલ ખેલીને જતો રહે છે. આવા સમયે મુરખ આપણે બન્યા કે સામે વાળો તેનો તાળો કાઢવો મુશ્કેલ બની જાય છે. બહુ વિચાર્યા પછી લાગી રહ્યુ છે કે સામે વાળા માટે સંબંધ “એક રમત” હોઇ શકે. કોઇ એક ચોક્કસ નિર્ણય પર આવવું ખુબ જ કઠીન છે. આ બધામાં જ્યા સુધી મારુ માનવું છે ત્યાં સુધી લાગે છે કે સૌથી મોટી ખામી જો કોઇનામાં હોય તો તે “પોતાના” માં છે. આપણે કાયમ સામેવાળાને આપણા જેવાં બનાવવા પ્રયત્ન કરીએ છીએ. પરંતુ આ શકય નથી જ …. એના બદલે આપણે સામે વાળાને અનુકૂળ થવુ જ પડે છે , જે છે એ સ્વીકારીને ચાલવામાં આવે તો જ સંબંધોને જીવી શકાય છે. લીમડો કડવો કેમ હોય છે તે પ્રશ્નમા પડયા વગર તેની કડવાશને સ્વીકારીને તેનાં ગુણને પારખવા જોઇએ. એક જ વ્યક્તિ એક રૂપે બરાબર ન હોઇ એમ બને પણ બીજા રૂપે તે તમારી ચઢિયાતી હોય એ વાત ન ભૂલવી જોઇએ. કોઇ વ્યક્તિ સગા કે સંબંધી તરીકે બરાબર ન હોય પણ મિત્ર તરીકે દિલોજાન હોય, પાડોશી તરીકે કજિયાખોર હોય પણ સમાજમાં સેવાભાવી હોય — કોઇ એક સ્વરુપે અયોગ્ય લાગતી વ્યક્તિ બીજા સ્વરુપે ઉમદા જ હોય છે. જરુર છે સાચી દ્ર્ષ્ટિ કેળવવાની. ગમે તેવા અભિપ્રાયો પકડીને રાખીને જીવવાને બદલે તટસ્થ બનીશુ તો સામેવાળા આપણને એટલા ખામીવાળા નહી લાગે.

જ્યા ફેરફાર શકય જ નથી ત્યા સ્વીકારીને જીવતા આવડી જશે ત્યારે આવા “જીવાતા સંબંધ”ને સ્થાન મળશે. ત્યારે જ …..

“મેરા મુજ મેં કુછ ભી નહીં,

જો કુછ હૈ, વો  તેરા હૈ ” ની ભાવના કેળવાશે. બાકી તો જે છે એ જ રહેવાનુ …. !

Read Full Post »

વર્ષોથી જેની રાહ જોતા હોઇએ, એ દિવસ આવ્યા બાદ એ રાહ, એ લાગણી, એ ઉત્સાહ એ જ રીતેનો રહેતો હોય છે જે પહેલા હતો. પરદેશથી દેશની સુધીની મારી સફર એવી રહી જેવી મારા માનસપટ પર મે કોતરીને રાખી હતી?? જવાબ “હા” અને “ના” બન્ને છે. મારા પ્રેમના પ્રદેશમા આવ્યાને આજે 20 દિવસ થઇ ગયા. શુ પામ્યુ અને શુ ગુમાવ્યુ આ બે પ્રશ્નો નો તાળો હુ હંમેશા કાઢતી રહુ છુ. જે દિવસની તત્પરતાથી રાહ જોતી હતી , તે દિવસ આવી પહોચ્યો અને તેમાથી શુ ઇચ્છા મુજબનુ થયુ અને શુ નહી તેનો તાળો પણ મેળવવો જ રહ્યો. જીવનને ખુબ જ નજીકથી નિહાળ્યા બાદ જો આ રીતે તાળો મેળવીને પરિણામ વિશે જાણવામા ન આવે તો જીવનના સુવર્ણકાળ સુધી નથી પહોચી શકાતુ, આવુ મારુ માનવુ છે.

મનોમન હુ કાયમ ભારતની ધરતી પર જ હોઉ છુ, સિડનીમા રહીને પણ આવો અહેસાસ મને કાયમ થતો રહ્યો છે. આજે મારા ભારતની ધરતી પર છુ ત્યારે તેનો અહેસાસ શબ્દોમા ઢાળી શકાય તેમ નથી જ. એક એક પળ જેની ઝંખના રહેતી તેના ખોળામા આજે છુ ત્યારે જીવી લેવા માંગુ છુ, જીવી રહી છુ. ક્યાક વાંચ્યુ હતુ કે દેશથી આટલો બધો પ્રેમ હતો ત્યારે દેશ છોડીને ગયા જ કેમ ?? જવાબ સરળ છે, પ્રશ્ન મુશ્કેલ છે. એક વિધાર્થી જીવનમા મે દેશને છોડયો હોય તેવુ ના કહી શકાય, પરંતુ બીજી બાજુ એક સત્ય એ પણ છે કે હવે હુ કદાચ જ પાછી ફરી શકુ. આ “કદાચ” મા હા અને ના બન્ને છુપાયેલા છે. જેવો જેનો દ્રષ્ટિકોણ !!

દેશ-પરદેશ પરથી એ જ કહેવા માંગુ છુ કે પોતાનો દેશ એ પોતાનો જ હોય છે, પરંતુ જે દેશ એ તમને સ્વીકાર્યા, જેવા હતા તેવા સ્વીકાર્યા !! તમને દુનિયા જોવાની તક આપી, એ ધરતીને તમે કઇ રીતે ભુલી શકો. સિડનીને હુ મારી કર્મભુમિ કહુ છુ, ઘણુ બધુ આપ્યુ છે સિડનીએ. હુ તેના આ કરજને કઇ રીતે ભુલી શકુ, જ્યાથી મને મારુ અસ્તિત્વ પ્રાપ્ત થયુ તેને હુ કઇ રીતે નજરઅંદાજ કરી શકુ. આજે, અત્યારે સિડનીને ખુબ મીસ કરુ છુ. આજે અનુભવુ છે કે દેશ-પરદેશ જેવુ કશુ હોતુ નથી, પરદેશમા પણ પોતાના દેશનો અનુભવ કરવો અને પોતાના દેશમા પરદેશ જેવો અનુભવ થવો તેવુ બની શકે છે. માણસનો સ્વભાવ રહ્યો છે કે પોતાને તે પારકા બનાવી શકે છે અને પારકાને પોતીકા માની લે છે, તેથી આવો અનુભવ થવો અચરજ પમાડે તેવો નથી. આજે માણસ જ્યારે “ પ્રોફેશનલ” બની ગયો છે ત્યારે આવી શક્યતાઓ જન્મ લેતી હોય છે. મને થયેલો આ અનુભવ મને સાચા અર્થમા “વિશ્વમાનવી” થયાનો સાચો અર્થ પુરો પાડે છે. આજે “વિશ્વમાનવી” નો સાચુકલો અર્થ સમજાય રહ્યો છે ત્યારે દેશ-પરદેશ કહ્યા કરતા “ દેશ-પર-દેશ” આવુ કહેવુ યોગ્ય લાગે છે. આનો અર્થ કઇ રીતે લેવો તે તમારા પર છે.

Read Full Post »

MY INDIA“દૂર દેશ વસ્યું ધબકતું એક ગામ યાદ આવે છે,
વાળુ ટાણે જાણે માનો મીઠો સાદ આવે છે”

સંજય મેકવાનની આ પંક્તિ મારા મુખ પર રમતી રહે છે… હવે એ દિવસ દૂર નથી જ્યારે એ જ માની ગોદમા “હુ” હોઇશ. ભૂમિમાતા સાદ આપી રહી છે…! સૌરાષ્ટ્રમા તેને “સાકરે” કહે છે : “તું આવ અહીં, તું આવ અહીં” !! આવામા મારી ભાવનાઓને  દબાઇને બેસી રહુ તે કેમ ચાલે ??

મારુ ઘર, ફળિયુ, સીમ, એ તળાવ અને એ મારો રૂમ ….બધા જ મને સાદ આપી રહ્યા છે. વિશાળ આંગણુ, આંગણા આવેલો કુવો (જોકે હવે તે કૂવો નથી રહ્યો ) , મળશકે સંભળાતા એ મધુર નાદ, સીમમા સરગવાના તરુવરો…. મારા પ્રિય આંબા, આ બધુ યાદ આવતાની સાથે મન ખરેખર ભરાઇ આવે છે. અત્યારે અહીયા થંડીનુ પ્રમાણ વધી રહ્યુ ત્યારે ત્યાની તાપણી બહુ યાદ આવે છે, જે મજા એ તાપણીમા હતી એ આ ઇલેક્ટ્રીક હીટરમા ક્યા શોધવી ?? કદાચ આને જ “ઘરઝરુપો” વર્તાયો હોય તેવુ કહેવાતુ હશે.

વતનથી દૂર થયે (શારિરીક રીતે) જાણે સદીયો વીતી ગઇ હોય તેવુ લાગે છે… મનમા એવો ઉત્સાહ છે કે તેને શબ્દોમા ઢાળવુ મારા માટે અશકય છે. સિડનીથી નીકળીશ ત્યારે કેવુ લાગશે ?? ત્યા પહોચવાની ઘડી જેમ જેમ નજીક આવતી જશે તેમ તેમ મારુ મન કેવી ફીલીંગ કરશે ? બા, પપ્પા,મમ્મી, ભાઇ, બહેન અને મારા પ્રિયજનો તેમજ સ્વજનોને પહેલી વાર જોઇશ ત્યારે કેવી લાગણી અનુભવીશ… આવા અસંખ્ય પ્રશ્નો મનમા થયા કરે છે. જેમ જેમ જવાનો સમય નજીક આવતો જાય છે તેમ તેમ દિવસો પણ લાંબા થતા જાય તેવુ થયા કરે છે…! આ લાગણીને , આ ઉત્સાહનુ વર્ણન કરવુ ખરેખર ……..????

ગણતરીના દિવસોમા ત્યા હોઇશ …એ વાત મને માથે ઊભેલી પરિક્ષાને પણ ભુલાવી દે છે… આ ખોટુ ,,, પણ શુ કરે ?? જે છે એ તો રહેવાનુ જ !!  એક અનેરો અનુભવ છે, જે કદાચ આ પછી ક્યારેય પ્રાપ્ત નહી થાય.

Read Full Post »

સર્વત્ર અજંપાભરી શાંતિની વચ્ચે આજે આત્માના આ પ્રદેશમા ફરવાની અનુભુતી અનોખી લાગી રહી છે, એક વિશેષ આનંદ મળી રહ્યો છે. દુનિયાથી દૂર એક અલગ જ ચેતનાની દુનિયામા ફરવાની મજા શુ છે તે અત્યારે અનુભવી રહી છુ. જીવને એ જ શીખવ્યુ છે કે સામે વાળાની ખુશીમા જ તમારી ખુશી હોવી જોઇએ…આજે એકદમ જ વિચાર આવે છે કે શુ સામે વાળાને પણ આટલી પરવા હશે ?? સામેવાળા પાસે ક્યારેય કોઇ જાતની અપેક્ષા નથી જ રાખી તેમ છતા આજે ક્યાક એવુ અનુભવાય છે કે મનના એક ખુણામા આ અપેક્ષા છુપાયેલી છે જ …!!  જે ક્ષણ તમને નાસીપાસ થવા મજબુર કરે ત્યારે આવા (ના આવવાના) વિચારો આવે જ રાખે છે.

આજના આવા સમયે થાય છે કે આવી કોઇ માથાકુટમા પડયા કરતા પોતાના પડછાયા સાથે જ આત્મીય સંબંધ બાંધવામા જ ખરી મજા છે. બધી જ મોહમાયાથી દુર જો આત્માના આ પ્રદેશની મુસાફરી કરવામા આવે તો ઘણુ શીખવા મળે એમ છે. સોડાના ઉભરાની જેમ ઉભરતી લાગણીઓ તો ક્ષણિક હોય છે પરંતુ તેની અસર બહુ ખતરનાક હોય છે. જીવનમા “સેટલ” થવા માટે આ સમજવુ અનિવાર્ય છે. હમણા જ ઓર્કુટ પર ગની દહીવાલા સાહેબની પંકિત ટેગલાઇનમા ટાંકી હતી…

“શ્રધ્ધા જ મારી લઇ ગઇ મંઝિલ ઉપર મને,

રસ્તો ભૂલી ગયો તો દિશાઓ ફરી ગઇ”                                         આત્મા મિલન

આ બધાથી છુટવાનો એકમાત્ર રસ્તો છે…..”સમર્પણ”, ખોટી અને પ્રમાદી આશાઓનો ત્યાગ કરવો જરુરી છે. એવી દરેક આશાઓનો ખંતપૂર્વક પરિત્યાગ કરવામા આવે તો જ અનુભુતી શકય છે.  જીવનનાં આકર્શણોનુંય બહુ હોય છે ને? આપણને જે પ્રાપ્ત કરવાની બહુ જ ઇચ્છા હોય, અપેક્ષા હોય, ઉત્કંઠા હોય, આશાયેશ હોય, તે મળતાં ની સાથે આપણે હરખથી પુલકીત થઈ જઈએ. આનંદ ક્યાય સમાવાતો નથી અને ક્ષણ પછી? નવી આકાંક્ષાઓ, નવી નવી  અપેક્ષાઓ, આ પહેલા પ્રાપ્ત થયેલા લક્ષ્યનું બધું આકર્ષણ ઓસરી જાય છે. આનાથી ઊલટુ પણ થતુ હોય છે, પણ વાસ્તવિકતાનો સામનો કરવો જ રહ્યો. 

“જ્યાં પહોંચવાની ઝંખના વર્ષોથી હોય ત્યાં,

મન પહોંચતાં જ પાછું ફરે એમ પણ બને ”

આ બધુ ત્યારે અનુભવાય છે જ્યારે અપેક્ષાઓ જરુર કરતા વધારે વધી જાય. આવી અનુભુતી દરેકની થતી રહે છે. તેને વાચામા કહેવી કે સમજાવવી મુશ્કેલ છે, તેમ છતા આવી નાકામ કોશિશ કરી છે. જીવનમા સાચી પ્રસન્નતા મેળવવા માટે દિવ્ય ચેતનમા પ્રવેશવુ જરુરી છે, આ ઉપરાંત નિ:સ્વાર્થ કર્મ કર્યાની લાગણી અને તે કર્યાનો આનંદ પ્રાપ્ત થાય ત્યારે સમજવુ કે …”” The only journey is the journey within….!!”” થવાની અનુભુતીથી  પ્રાપ્ત થઇ રહી છે.

સાથોસાથ એક વાત યાદ રાખવા જેવી છે….

“જીવનમાં સમય સાથે લાગણીઓ
બદલતાં માણસોનો વીશ્વાસ ન રાખો.
સમય બદલાય પણ
લાગણીઓ ન બદલાય
તેવા માણસોની સંગત કરો….”


Read Full Post »